De vader van de tienjarige Boris is een klootzak, een flessentrekker, een halve moordenaar en een gehaaide manipulator die eropuit is zijn moeder het gekkenhuis in te krijgen. Volgens zijn moeder dan. Om dit te voorkomen neemt zij haar zoon mee naar Spanje. Maar wat begint als een spannend avontuur, blijkt al snel een onbezonnen vlucht, zonder doel en zonder geld. Boris zoekt houvast in wilde fantasieën en dagdromen, en ontwikkelt een hallucinante verslaving aan snoep en chocola. Uiteindelijk stort zijn moeder in en kan een confrontatie niet uitblijven.
Kiezen tussen je ouders
Tot nu toe heb ik geen boek gelezen waarin het ontstaan van een loyaliteitsconflict waarmee kinderen van gescheiden ouders vaak te maken krijgen zo goed wordt beschreven. Als je Snoepreis van Victor Meijer hebt gelezen begrijp je precies hoe het sluipende en vergiftigende proces van ouderverstoting/PAS – een vorm van geestelijk kindermishandeling – in zijn werk gaat. Boris vertelt in Snoepreis zelf het verhaal, je ziet alles door zijn ogen. Heel begrijpelijk en invoelbaar is de, niet altijd even sympathieke, manier waarop hij zich staande probeert te houden in de scheidingsstrijd. Na het lezen van Snoepreis begrijp je hoe het kan dat kinderen, net als Boris, er uiteindelijk voor ‘kiezen’ om het contact met een van beide ouders deels of volledig te verbreken.
Geestelijke kwelling
Voor wie dit niet zelf of van heel dichtbij heeft meegemaakt is het nauwelijks voor te stellen dat dit werkelijk zo gaat. Het is haast ondenkbaar dat veel ouders die in een vechtscheiding belanden, door alle emoties geen oog meer hebben voor de belangen van hun kind en hen zelfs inzetten als wapen in de scheidingsstrijd. Het risico op ouderverstoting/PAS is in een vechtscheiding dan ook enorm groot. Doordat de ene ouder het kind opzet tegen de andere ouder, wordt het kind – net als Boris – uiteindelijk gedwongen om te kiezen tussen zijn ouders. Voor een kind is er niets erger dan dat en het gaat aan deze geestelijke kwelling dan ook letterlijk kapot.
(H)erkennen van ouderverstoting/PAS voor professionals
Ook professionals zoals rechters, advocaten, mediators, Raad voor de Kinderbescherming, jeugdzorg, therapeuten en andere (jeugd)hulpverleners die dagelijks te maken hebben met scheidingsproblematiek en kinderen, hebben nog altijd veel moeite met het (h)erkennen van ouderverstoting/PAS. Vooral zij zouden wat kunnen leren van Snoepreis, dat ook nog eens vlot en erg goed geschreven is!
Ik zie mijn zoon al jaren niet doordat jeugdzorg en rechters de rechten van het kind (respect en recht van omgang met beide ouders) niet durven te toetsen aan de omstandigheden waarin deze werden geschaad door de niet-verzorgende ouder. Alle alarmbellen zouden bij rechters moeten gaan rinkelen wanneer een kind aangeeft dat het de niet-verzorgende ouder niet of nooit meer wil zien. Soms zelfs gebruikt de verzorgende ouder dit als argument om de omgangsregeling te frustreren (tenzij er een gegronde reden voor is, maar zelfs dan blijft het kind loyaal) en het kind tegen de andere ouder op te zetten.
Deze vergiftigende handelingswijze zou moeten worden bestraft als ernstige vorm van kindermishandeling waarbij het kind bij deze ouder zou moeten worden weggehaald om erger te voorkomen. Nederland loopt wat dit betreft toch echt achter op andere landen die de ernst van dit schadelijk gedrag wel aanpakken. In 80% van de gevallen zijn het moeders. STOP P.A.S. !