Hebben jullie even? Ouderverstoting. Het is zo herkenbaar. Mijn partner heeft al jaren te maken met een ‘complexe’ scheiding. Moeder start de één na de andere rechtszaak, alles om mijn partner in verminderd contact met de kinderen te krijgen. De ene keer betreft het de omgangsregeling, de volgende keer om hem uit het gezag te ontheffen. Daarnaast worden de kinderen in alles door moeder betrokken en op de hoogte gebracht. Ze worden bij ophaalmomenten op de oprit uitgekleed en omgekleed wanneer zij kleding van ‘ons’ dragen, vader wordt niet op de hoogte gebracht van het advies voortgezet onderwijs, over bezoeken aan artsen, over … Het is slechts een voorbeeld van een grote berg voorbeelden.
De kinderen staan al ruim 2 jaar onder OTS. We hebben de term ouderverstoting bij hen onder de aandacht gebracht. Alles wijst er naar dat moeder obstakels opwerpt om het contact tussen vader en kinderen lastig te maken. Er is een onderzoek van Raad van Kinderbescherming geweest. Moeder was het niet eens met de uitslag en het conceptrapport werd bijgesteld. Onbegrijpelijk!
De kinderen spreken duidelijk met de mond van moeder; het is niet leuk bij vader en partner, ze hebben geen band met ons, als de oudste zijn zin niet krijgt van vader stuurt hij gelijk een mail naar de voogden, etcetera.
En de daadwerkelijke slachtoffers? De kinderen…. En niemand doet wat. Iedereen staat erbij en kijkt er naar. Nee, de ouders moeten goed met elkaar leren communiceren en moeten samen in therapie; nee, de kinderen hoeven geen therapie, want ze hebben al vaak genoeg met instanties gesproken; nee, de kinderen hoeven geen hulp want als ouders dat niet willen heeft het voor hun ook geen zin; nee, de jongste hoeft geen hulp nodig voor zijn grenzeloos gedrag op school. Wanneer de ouders beter met elkaar leren omgaan, zal ook dit gedrag wel weer goed komen. En wat is de reactie van de voogden? Wanneer vader echt rust voor de kinderen wil, het misschien beter is wanneer hij het contact verbreekt…..
Mijn partner en ik zijn als kind beide slachtoffer geworden van wat nu blijkt ouderverstoting. Wij weten als geen ander wat dit met je doet als mens, waar je tot op de dag van vandaag nog last van hebt, welke bagage je de rest van je leven bij je moet dragen.
Nee, we gaan als instanties lekker door met het elkaar instant (goh, woordspeling) te houden. We schrijven rapporten, doen onderzoek, stellen indien nodig bij als één van de ouders het er niet mee eens is en aan het eind van de rit wordt is de eindconclusie richting de rechter – missie mislukt. Twee jaar verder, het kost de samenleving miljoenen zonder enig resultaat.
Het is schrijnend. Het gaat ons om geluk voor en van de kinderen, maar niet om ons gelijk. Vader is op, en ik als zijn partner ook. We kunnen niet meer. We zijn letterlijk moe gestreden voor het welzijn van de kinderen. Ons hart huilt, we zijn een roeper in de woestijn die steeds meer verstompt….
]]>Ik ben jou nog steeds heel dankbaar voor je openheid, toegankelijkheid en je meedenken. Dat is voor ons een grote steun geweest die wij nooit zullen vergeten.
Veel succes met je goede werk!
Met vriendelijke groeten,
Ingeborg Steijlen
Wij, als professionals die werken met ouders en kinderen in scheidingssituaties en als opleiders, mogen betrokken (stief) ouders wel heel dankbaar zijn voor jullie inzet!
]]>Wat een treurige dag en wat een verschrikkelijke jaren. Heel veel sterkte gewenst!
Wanneer hebben we toch eens het lef om te erkennen dat pathogene ouders bestaan, dat zij hun kinderen (en omstanders) chronisch hersenspoelen en dat elk voorkómen/stoppen van ouderverstoting begint bij het ontmaskeren van deze ouders. Niet om ze aan de schandpaal te nagelen want daar heeft niemand wat aan maar om de mishandeling te erkennen en per direct te doen ophouden.
Ik weet dat ik niet de enige ben met de ervaring dat de pathogene ouder de andere ouder wegwerkt en vervolgens – heel bewust – een nieuw hechtfiguur voor het kind kiest. Deze bewust ingeschakelde hechtfiguur wordt vervolgens óók weer weggewerkt. Waarom? Om het kind elke notie van de andere ouder (waar het zo sterk naar verlangde) voor eens en voor altijd uit de hersenpan te rammen. Om alle loyaliteit van het kind puur en alleen voor zichzelf op te eisen. Dat klinkt heftig en gewelddadig en … dat ís het ook. Sterker nog het is en blijft niet om aan te zien.
Ik kijk enorm uit naar de komst van dr. Childress op het o.a. door Herken Ouderverstoting georganiseerde symposium. Eens moet het kwartje toch gaan vallen.
Met vriendelijke groeten,
Ingeborg Steijlen
Ik kan maar een paar dingen nog zeggen. Na 25 februari komt NIEMAND er nog langer mee weg en ouders, jullie zijn gewaarschuwd; blijf wel van van ieder die tegen jou zegt te komen helpen….je raakt de regie steeds meer kwijt
Blijf elkaar waarschuwen, ben de schaamte voorbij. Spreek ieder aan die aan het scheiden is. Sta ouderverstoting niet toe.
]]>Nu ik dit schrijf rollen de tranen over mijn gezicht ….
Ik weet niet wat doen …. het lijkt op levend begraven worden en vertelt jou dat hetzelfde met jou kind zal gebeuren
Ik ben bang ,
Nochtans weet ik dat ik een goede papa ben , ik heb namelijk een schoolvoorbeeld aan mijn 34 jarige dochter : we bouwden samen een zaak op , ze is nu zelfstandig zaakvoerster heeft 2 prachtige kinderen en een super goede man die voor hun gezin zorgt , het kan niet perfecter zijn , dat is wat ik voor mijn zoon wenste …. ik kan het niet vatten waarom ik die hel moet mee maken ,,,
Ik ben zo bang dat het al te laat is ….. dat de schade reeds mijn droom vernield heeft …. ik wist echt niet dat zo een onrechtvaardigheid bestond ,
Ik ben nochthans een goed mens , ik heb nooit iemand schade berokkend , altijd klaar gestaan om iemand te helpen , altijd beleeft , altijd zorgzaam
Ik kan geen kant op want ik weet niet hoe ik dat soort misdaad moet aanpakken !
Met die valse klachten ben ik mijn vrienden kwijt , mijn spaarboekje bijna op , mijn waardigheid als mens afgenomen , belachelijk gemaakt , voor zot versleten , als een hond weggejaagd als ik om hulp vroeg , niemand maar dan ook niemand wil me geloven … iedereen geloofde de misdadiger ….