Ik weet dat ik de komende tijd volledig verstoten ga worden, op basis van valse meldingen, waarschijnlijk (heel tactisch) uitgevoerd door derden. (Beter gezegd ‘derden’.) Tenzij JB niet de moeder als bijna altijd blijft volgen in haar wensen. Ze heeft het eenhoofdige gezag. Zelfs toen ik de hoofdopvoeder werd, was er voor de moeder geen sprake van dat ik erkenning en gezag zou krijgen. Nu wil de moeder alimentatie en noemt ze het woord erkenning ineens. Voegt er wel aan toe dat ik geen erkenning wil. Ze speelt gewoon met mij en de instanties. Erkenning gaat ze nooit geven. En voor de rechter zal ze gewoon huilend zeggen dat we niet kunnen communiceren en dat de JB dat bevestigd. De JB kan dat niet meer ontkennen. Dat rapporteren ze steeds. Steeds als de moeder ruzie zoekt met mij en met JB (!) wordt gerapporteerd: Ouders hebben ruzie en kunnen niet communiceren.
Ik neem alle gesprekken op. Ben met boek bezig. Voor dochter zal het te laat zijn ben ik bang. JB en RvK doen niets met bewezen verslavingsproblematiek en bewezen leugens op alle verstotingsmomenten. En even erg: ze doen niets met de zeer concrete verstoting. Opvallend detail: foto’s van mijn dochters leven met mij wilde jeugdbeschermer en raadsonderzoeker niet zien.
Iedereen is bang voor de verstotende moeder met eenhoofdig gezag.
Alle voorgaande betrokken instanties tot en met JB rapporteren dat ik gezag zou moeten hebben. Maar dat maakt de JB zelf onmogelijk door te rapporteren dat ouders niet kunnen communiceren en steeds ruzie hebben.
Ik heb vele bewijzen dat de structurele herhaaldelijke ruzie tussen de moeder en de JB wordt omgedraaid in de rapportage naar ‘de ouders hebben steeds ruzie’.
Maar de jeugdbeschermer wordt standaard beschermd door de coördinator en ook klachtfunctionaris en gedragswetenschapper.
De enige uitkomst van het klachtgesprek was dat ik de jeugdbeschermer niet meer mag bellen en mijn mails eens per 2 weken beantwoord worden. Mijn klachten zijn belachelijk gemaakt met beweringen waarvan ik het bewijs heb dat deze onwaar zijn.
Ik overweeg een rechtszaak tegen de JB. Als ik die begin wordt het denk ik realistisch dat een valse aangifte door moeder (of beter gezegd ‘derden’) om mij in de herhaling volledig (mogelijk voorgoed) te verwijderen uit het leven van mijn schatteke. Ze is mij vanaf baby gewend als haar basisopvoeder. Maar het gaat de moeder lukken ben ik bang. En als het haar niet lukt dan gaan er verschrikkelijke dingen gebeuren. Haar zoon heeft ze weg ontvoerd naar een ander land.
RvK deed vreemd onderzoek. RvK meende niet te hoeven kijken naar de glasharde bewijzen van verslaving, omdat ik die aangeleverd had nadat de onderzoekster aangaf niet meer naar de ouders te luisteren als informatiebron. Op dat moment was het onderzoek pas halverwege.
In het onderzoeksrapport, maanden later werd genoemd dat moeder slechts minimaal blowde en het wietgebruik slechts een gevaar zou kunnen worden als vader haar spanning zou geven.
In de zwangerschapsfase was ik echter niet in het leven van de moeder. Toen was het wietgebruik extreem hoog. Daarna was ik de hoofdopvoeder die goed genoeg was welhaast alle dagen voor onze dochter te zorgen. Toen was het wietgebruik ook extreem hoog.
Nu is mijn dochter mij kwijt als opvoeder. Ze heeft wat speeluren met mij.
Bijna volledig verwijderd tot 2 of 4 uur omgang. Nu een paar uur extra omgang, omdat de moeder de fout maakte mij in Coronacrisistijd weer even als een basisopvoeder in te schakelen.
Dat zal niet meer gebeuren.
Want het gaat de moeder om het behouden van eenhoofdig gezag.
Alles wijst erop dat de moeder verlatingsangst heeft. En dat gaat zorgen voor een desastreuze afloop voor mijn dochter.
Want ze is erg aan me gehecht en vertrouwde me volledig. Totdat ze me als 2,5 jarig guppie ineens 2,5 maanden niet meer zag. In feite zag ze haar pappa met de ouderwetse moederrol ineens niet meer.
Ze huilde gister 45 minuten op mijn schouder. Ze is 4 jaar. Ze floreerde tot 2,5 jaar. Nu is ze zwaar beschadigd. Helemaal de weg kwijt.
En hard, keihard strijdend om haar zin te krijgen. Ze verward dat met liefde denk ik. Ze weet vaak niet waarom ze begon met huilen en schreeuwen. Ze is helemaal in de war. Soms ineens in paniek als ik even weg ben, naar de keuken ben gelopen.
De JB doet niets.
Moet mijn dochter eerst volledig beschadigd zijn?
Moet de moeder eerst instorten van de wiet (meer dan 80.000 euro inmiddels) in combinatie met substantieel alcoholgebruik?
]]>Beste Alex, ik voel precies wat jij voelt over kinderen die overlijden waarbij de ouders kapot zijn. Daarna komt er herstel. De verstoten ouder echter herstelt niet omdat het geweld volledig geintegreerd is in het leven van de ouders en de kinderen. Elke dag voel je pijn, mis je wat er eens was, zie je kinderen op straat die wel weten hoe het moet. Dit voortdurende “geweld” dat je niet wilt maar waarin je gedwongen wordt te leven, maakt je op de lange termijn letterlijk: ziek. Degene die je dan nodig hebt, zijn er niet. Professional zeggen dat je los moet laten, maar dat kan niet…gaat tegen je gevoel in. Vanaf “dag 1” bij de geboorte, was je eigen leven gevoelsmatig al “1” met dat van je kind(eren). Alleen verandering van regelgeving en wetten, een raad van toezicht voor kind en ouder na scheiding, kan mogelijk verandering brengen.
]]>Wij hebben alle rechters middels een open brief 20 juli 20 aangeschreven. Vooral het inlegvel en de verklaring van Mevr U van der Leyen , onderbouwt onze stelling.
De crux zit in de ouder zelf en de rechtspraak.
Sluit dus zelf de bewust handelingsonbekwame zogenaamde professionals uit. Je zult wel moeten om de regie te behouden.
]]>Het is afschuwelijk Ingrid als dit je overkomt. Vooral de leugens die over je worden verteld door de ex, precies wat je schrijft. Juist dat maakt het voor (volwassen) kinderen zo ongelooflijk moeilijk om – als ze dat al zouden willen – contact te zoeken met de ouder die ze hebben verstoten. Die leugens zijn voor hen waarheid geworden; ze durven die ouder vaak niet onder ogen te komen omdat ze denken dat die boos is op ze, dat ze niet welkom zijn en die ouder niet meer van ze houd. Er zijn zeker situaties waarin het contact wordt hersteld, zelfs na zo’n lange tijd. Houd moed!
]]>Na ruim 3 jaar bij mij geweest te zijn wil de moeder bij me weg en wil ze hem van me wegnemen. Ze stormt het huis in en wil hem uit zijn bed halen terwijl hij ligt te slapen, steelt zijn flessen maar laat zijn knuffel gewoon achter.
De politie moest er bijkomen en wat denk je, hij moet mee met de moeder terwijl hij huilde en krijste naar mij! Terwijl zij niet naar hem omkijkt en nauwelijks aandacht geeft! En zat ze na een paar minuten weer op de tel.
Meerdere keren geprobeerd te praten om een normale regeling, iedere keer werd ze boos. Dit is toch niet in het belang van het kind!?
]]>Veel dank Arie voor je woorden en waardevolle aanvulling op het blog! Hartelijke groet, Monique
]]>Arie.
]]>Beste David,
De analyse door de universiteit Maastricht waarover ik het in dit blog heb, is een onderzoek specifiek naar de (valse) aangiften die de ex van Frans tegen hem deed. Het gaat dus niet over verstoten ouders. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik ook niet weet of er überhaupt een dergelijk onderzoek is. Ik ben het bij de research voor mijn boek niet tegengekomen. Het enige waar ik je naar kan verwijzen is een onderzoek van 2 jaar geleden door het CBS en de universiteit van Amsterdam (UvA), ik schrijf daarover in dit blog: helemaal onderaan vind je verschillende links naar artikelen daarover.
Heel goed dat je boosheid en wrok aan de kant hebt gezet. Maar je moet zeker niet jezelf de schuld geven. Hoezeer ik dat ook begrijp. Koester het beperkte contact dat je hebt met je dochter; dat ze je antwoord geeft is al heel wat. Dat ze je bij je voornaam noemt ‘hoort’ bij de problematiek, laat maar even gaan.
Voor meer inzicht en tips voor wat je als ‘verstoten’ ouder kunt doen richting je kind is het (Engelstalige) boek Divorce poison van Richard Warshak een aanrader.
Houd moed!
Hartelijke groet, Monique